Zastosowanie ok. 1955 r. dwutlenku

Zastosowanie ok. 1955 r. dwutlenku węgla jako osłony łuku pozwołiło rozszerzyć spawanie łukowe w osłonie gazowej na zwy- kłe stale; elektrody otulone zastępowane są elektrodą gołą i szyb- kość spawania wzrasta. W związku z zastosowaniami spawania do urządzeń wykorzystujących energię jądrową powstała meto- da spawania elektronowego (tj. strumieniem elektronów) w próżni, używana do spawania bardzo cienkich elementów z trudno spa- walnych metali rzadkich (np. cyrkon). W Polsce używany jest wyłącznie argon. Badania nad jarzeniem się łuku w gazach doprowadziły do opracowania nowego źródła ciepła, jakim jest strumień plazmy, który znalazł zastosowanie przede wszystkim do cięcia metali nie- żelaznych i metalizowania natryskowego. Wykorzystanie palnika plazmowego do spawania jest w stadium początkowym, ma jednak niewątpliwie dużą przyszłość przed sobą. Wydaje się, że również laser jako źródło ciepła powinien w dalszym rozwoju spawalnictwa odegrać poważną rolę. Równolegle do rozwoju metod spawalniczych rozwijają. się procesy pokrewne oparte na tych samych źródłach ciepła. Cięcie tlenem, jak wyżej wspomniano, powstało razem ze spawaniem acetylenowym; metalizowanie natryskowe – w latach 1909-1912 (Schoop, Szwajcaria), hartowanie powierzchniowe za pomocą pło- mienia acetylenowego około roku 1930; w kilka lat później do tego samego celu zaczyna się stosować ogrzewanie prądami szyb- kozmiennymi. Spawanie gazowe i łukowe oraz cięcie tlenem znajdują zasto- sowanie również pod wodą, przy wydobywaniu wraków, budowie• zapór wodnych, portów itp. W Polsce początki spawania acetylenowego sięgają r. 1911-1912 (założenie wytwórni tlenu i pierwsze kursy w Warszawie, pierw- sze pokazy na Politechnice Lwowskiej i w Muzeum Techniczno- -Przemysłowym w Krakowie), spawanie łukowe zaś zaczyna być stosowane w produkcji po pierwszej wojnie światowej. [patrz też: , , ]