Przenoszenie metalu przez luk Metal

Przenoszenie metalu przez łuk Metal topiący się na końcu elektrody przechodzi na przedmiot w postaci kropelek. Wielkość tych kropelek bywa różna, zależnie od rodzaju elektrody i rodzaju atmosfery, w której jarzy się łuk. Gdy metal przechodzi na przedmiot dość dużymi kroplami (zja- wisko to zachodzi szczególnie przy spawaniu gołą elektrodą), kropla wisząca u końca elektrody w pewnym momencie może dotknąć przedmiotu tworząc mostek, który zresztą natychmiast się przerywa i łuk znowu powstaje. Tworzenie się kropel jest tak szybkie, że przerwy są niedostrzegalne; jedynie z wahań blasku można to zjawisko zauważyć. Metal elektrody otulonej przechodzi na przedmiot przeważnie w postaci „deszczu” o drobniutkich kropelkach, bez zwarć. W nadzwyczaj wysokiej temperaturze łuku niektóre składniki metalu i otuliny parują; tworzą się również dość obfite gazy, które rozprężając się gwałtownie pod wpływem ciepła wyrzucają wiszące na końcu elektrody kropelki w kierunku osi elektrody; Nadmierne rozpryskiwanie się kropel topiącej się elektrody jest powodem dużych strat. metalu i wywołuje utlenianie metalu przez powietrze. Zjawisko takie świadczy najczęściej o zbyt dłu- gim łuku (za wysokie napięcie) lub o tym, że metal elektrody zawiera niepożądane zanieczyszczenia. Napór strumienia metalu z elektrody w kierunku jeziorka (podmuch łuku) staje się widoczny, gdy nagle oderwie się elek- trodę do góry; wówczas zastygające jeziorko metalu ma wyraźne wgłębienie, zwane kraterem. Kropelki metalu są wyrzucane z siłą znacznie większą niż siła ciężkości; dlatego możliwe jest spawanie nad głową spawacza, kiedy kropelki metalu przechodzą z dołu do góry. Na .rys. II> przedstawiono przechodzenie metalu na przedmiot w tym po- łożeniu. [hasła pokrewne: , , ]