Cieplo slupka luku jest w

Ciepło słupka łuku jest w dużej części stracone wskutek silne: go promieniowania w otaczającą atmosferę i intensywnego chło- dzenia przez wiry powietrzne tworzące się wokół słupka przy tak wielkiej różnicy temperatur między łukiem a otaczającą go atmo- sferą. Temperatura łuku wzrasta dość znacznie przy wzrastającej gęstości prądu (mierzonej w amperach na 1 mm2 przekroju elek- trody), ale również i straty ciepła stosunkowo wzrastają. Dokładne pomiary temperatur łuku są bardzo trudne; w wa- runkach przeciętnych temperaturę katody elektrody stalowej otu- lonej można przyjąć w wysokości 2100-2400°C, anody 2300- 2600°C, zaś samego łuku (po osi) – przeszło 5000°C. Przy prą- dzie zmiennym temperatury anody i katody wyrównują się na poziomie temperatury przeciętnej. . Długość łuku jest proporcjonalna do napięcia i do natężenia prądu. Wydłużenie łuku powoduje więc wzrost napięcia i – przy danej mocy prądu – spadek natężenia; przeciwny efekt wywołu- je skracanie łuku. Stosowanie jak najkrótszego łuku jest pożąda- ne tak ze względów ekonomicznych, jak i technicznych, gdyż stra- ty ciepła są tym mniejsze, im łuk jest krótszy; skrócenie drogi metalu przechodzącego z elektrody na przedmiot spawany – wo- bec szkodliwego działania powietrza – daje spoinę wyższej ja- kości. Przeciętnie wprawny spawacz utrzymuje bez większych trudności łuk o długości równej mniej więcej średnicy elektrody. Obecność w łuku metalu elektrody i różnych domieszek w po- staci kropelek, par i gazów ułatwia jonizację przestrzeni łukowej i utrzymywanie łuku jarzącego się bez przerwy. Energię niezbędną do oderwania elektronu od jądra atomu, mierzoną w elektronowoltach (1 eV = 1,6 10-12 erg), nazywamy potencjałem jonizacji. Materiały o niskim potencjale jonizacji ułatwiają zajarzanie łuku i wpływają na równomierność jego pa- lenia się, są więc one stabilizatorami łuku. Do tego celu nadają się najlepiej metale alkaliczne, jak potas (K), sód (Na), wapień (Ca). Natomiast żelazo i gazy powietrza ma- ją dość wysoki potencjał jonizacji i dlatego spawanie elektrodą gołą jest możliwe tylko przy stosowaniu prądu stałego. Przy prą- dzie zmiennym, gdy nastepuje ciągła zmiana katody na anodę i odwrotnie, z jednoczesnym spadkiem napięcia do zera, zajarza-• nie i utrzymywanie łuku można osiągnąć tylko przez wprowadze- nie do przestrzeni łukowej środków ułatwiających jonizację, co praktycznie realizuje się w ten sposób, że środki te dodaje się do otuliny elektrody. [hasła pokrewne: , , ]