Pozycje spawania TECHNIKA SPAWANIA LUKOWEGO

Pozycje spawania TECHNIKA SPAWANIA ŁUKOWEGO RĘCZNEGO Przez obracanię przedmiotu można doprowadzić spoinę do po- zycji poziomej z dostępem od góry, które przy spawaniu jest naj- wygodniejsze. Nie zawsze jednak można to uczynić, np. ostatnie spoiny przy łączeniu części mostu, okrętu lub konstrukcji budo- wlanych są wykonywane nieraz w położeniu niezwykłym, a po- prawne ułożenie spoiny przedstawia specjalne trudności. Technika spawania jest mniej lub więcej skomplikowana, za- leżnie od pozycji spawania. Ponieważ trudności wykonania spoiny wpływają na jej wytrzymałość spoiny wykonywane w niezwy- kłych położeniach nie są uważane za pełnowartościowe. Przede wszystkim rozróżnia się spawanie poziome i spawanie pio- nowe. Spoiny poziome mogą być wykonane w pozycji podolnej, na- bocznej, naściennej, okapowej i pułapowej. Należy zwrócić uwagę, że najczęściej stosowana pozycja spa- wania dla spoin czołowych jest podolna, a dla spoin pachwino- wych – naboczna. Trzeba jednak starać się, aby także spoiny pachwinowe były wykonywane w• pozycji podolnej, ponieważ w tym położeniu łatwiej jest wykonać spoinę i prawidłowym . wtopie, a ponadto w pozycji podolnej można stosować bardziej wydajne elektrody o większych średnicach, które że względu na duże jeziorko płynnego metalu nie mogą być .stosowane. w innym położeniu bez; specjalnych przyrządów. Norma PN-63M-69002 omawia pozycje wykonywania spoin nie tylko prostoliniowych, ale również krzywoliniowych (na wal- cu i na kuli). Dobór warunków spawania Należy starać się spawać łukiem jak naj krótszym, gdyż wówczas wykorzystanie ciepła jest lepsze, topiony metal jest mniej nara- żony na utlenienie i rozprysk jest mniejszy. Im grubszą elektrodą spawamy, tym szybciej rowek spoiny wypełnia się metalem i czas spawania jest mniejszy. Ze względu więc na koszty pożądane jest spawanie grubymi elektrodami przy odpowiednio wysokim natężeniu; wysokie natężenie daje głębszy wtop, co szczególnie przy spoinach pachwinowych ma duże zna- czenie. Stosowanie dużej szybkości posuwu elektrody ma tu doniosłe znaczenie. Jeżeli elektroda wciąż wyprzedza jeziorko ciekłego metalu, łuk atakuje metal w stanie stałym, znacznie głębiej topiąc metal, niż gdy jest skierowany na jeziorko ciekłego metalu, co ma miejsce przy powolnym posuwie (rys. 38a); wtedy ciepło idzie głównie na topienie elektrody zamiast na topienie metalu rodzimego. [patrz też: , , ]