Latwo jest przekonac sie, ze

Łatwo jest przekonać się, że spoiny dwustronne X lub podwój- ne U mają objętość prawie dwa razy mniejszą niż spoina V i U, a więc zużycie elektrod do wykonania tych spoin jest prawie o 50% mniejsze; również skraca się znacznie czas spawania. Przy spawaniu dwustronnym odkształcenia prawie wyrównują się bez specjalnych zabiegów. Brak dostępu z przeciwnej strony lub trudność obracania przedmiotu może w pewnych przypadkach (np. budowa mostów) uniemożliwić stosowanie spoin dwustron- nych. Ponieważ spód spoiny nie jest chroniony przy spawaniu od szkodliwego działania atmosfery, metal u spodu jest. zazwyczaj utleniony. Poza tym wskutek silnego chłodzenia pierwszych kro- pel spoiwa przez nierozgrzaną jeszcze masę metalu rodzimego często tworzą się tu gniazda żużla, który krzepnąc zbyt szybko nie zdąża wydostać się na wierzch, oraz pory z gazami. Utrud- niony dostęp do wąskiej gardzieli rowka także nie sprzyja dobre- mu stopieniu się spoiwa z metalem rodzimym. Z powyższych powodów metal w grani jest zazwyczaj zanie- czyszczony, porowaty, kruchy i źle wtopiony, normalnie więc po- winien być usunięty. Po wykonaniu spoiny wycina się jej grań od spodu ścinakiem pneumatycznym, palnikiem gazowym lub łu- Idem elektrycznym (elektrodą węglową lub metalową); utworzone wyżłobienie wypełnia się następnie dodatkowym ściegiem. Do- datkowe spawanie od strony grani spoiny nazywa I się podpawa- niem, a spoina w ten sposób uzupełniona – spoiną podpawaną W konstrukcjach wymagających szczególnie wysokiej jakości złącz zwykłe spoiny V bez podpawania są niedopuszczalne (np. przy budowie kotłów, zbiorników wysokoprężnych, okrętów itp.). W spoinach X i podwójne U zabieg ten jest również stosowany, przy czym dla ułatwienia wycinania wykonuje się rowek o pła- skim dnie. Przy spawaniu na X skurcz obu połówek spoiny nie jest jednakowy (skurcz części wypełnionej najpierw jest swobodny, a drugiej – zahamowany); aby więc uzyskać złą- cze proste stosuje się X niesymetryczne. Kąt można zmniejszyć przy grubszych elementach do 15-25 o. Jeżeli w opisanych spoinach czołowych tylko jeden brzeg jest zukosowany, otrzymujemy spoiny 12 V, K, J, B. Spoiny te są stosowane specjalnie w złą- czach teowych i krzyżowych, gdzie brzeg jednej z blach oparty jest na płaszczyźnie drugiej blachy. Spoiny o jednym skosie są na ogół rzadziej używane i normalnie w tego rodzaju złączach daje się spoiny pachwinowe, jak na rys. 27e. W złączach tego rodzaju pozostaje jednak szczelina A między łączonymi elemen- tami; szczelina ta w przypadku obciążeń dynamicżnych zakłóca płynność przebiegu linii sił i może stać się powodem zniszczenia złącza. Tej wady nie mają złącza doczołowe. Z drugiej strony – wypełnienie metalem kątów łączonych części pozwala na przejście linii sił przez złącze łagodnym łukiem, w przeciwień- stwie do spoin czołowych. Zalety obu rodzajów spoin ma spoina czołowa K, wzmocniona dwiema spoinami pachwinowy- mi. Złącza tego rodzaju, ze względu na wysoki koszt, stosowane są tylko w konstrukcjach pracujących pod dużymi obciążeniami dynamicznymi. [podobne: , , ]