Usilowania uzyskania wiekszej wydajnosci spawania

Usiłowania uzyskania większej wydajności spawania łukowego. przez stosowanie elektrod bliźniaczych lub wiązki elektrod nie dały dobrych wyników i metody te nie rozpowszechniły się. Jednym z najważniejszych wydarzeń w historii spawalnictwa przedwojennego jest niewątpliwie Wprowadzenie metody łuko- wego spawania maszynowego łukiem krytym, zwanego również spawaniem łukowym podtopnikiem. Spawanie łukiem krytym w zastosowaniu do miedzi zo- stało wprowadzone w 1929 r. w r. 1936 zostało opatentowane , spawanie stali pod topnikiem „przewodzącym prąd”. Do szyb- kiego rozwoju tej metody w latach powojennych przyczynia się grupa uczonych z radzieckich instytucji naukowo-badawczych, którym zawdzięcza się wprowadzenie spawania w pozycji piono- wej przy topieniu się elektrody pod warstwą żużla, bez zjawiska łuku. Źródłem ciepła przy spawaniu tą metodą zwaną spawaniem żużlowym jest ciepło wytworzone przez opór płynnej masy żużla. Należy jeszcze wspomnieć, że w r. 1933 wprowadzono spawa-. nie półautomatyczne elektrodą topliwą leżącą (Hafergut, Austria); elektrodę otuloną układa się wzdłuż rowka, gdzie ma powstać spoina, łuk zapala się z jednego końca i spoina powstaje samo- czynnie. Badania nad własnościami łuku elektrycznego jarzącego się w osłonie z różnych gazów ochronnych, zabezpieczających metal spawany od szkodliwego wpływu powietrza, doprowadzają do wynalezienia metody spawania elektrodą wolframową w osłonie z gazów obojętnych – argonu, helu (Hobart i Devers, St. Zjedn., 1930 r.); metoda ta okazuje się jedną z najlepszych w zastosowa- niu do spawania aluminium i stali nierdzewnych . W r. 1948 wprowadza się w St. Zjednoczonych dalsze udosko- nalenie tej metody przez zastąpienie elektrody wolframowej elek- trodą topliwą. Uchwyt trzymany przez spawacza ma kształt pi- stoletu, z którego wysuwa sią drut otoczony strumieniem argonu lub helui topi się z wielką szybkością w łuku 1) . [patrz też: , , ]