Zaleznie od stawianych spoinom wymagan

Zależnie od stawianych spoinom wymagań pod względem wy- trzymałości ciągliwości itp., wytwórca elektrod dobiera składniki otuliny i jej grubość. Zależnie od tego czy w otulinie przeważają tlenki kwaśne (Si02, Ti02), czy zasadowe (CaO, MgO) otuliny dzielą się na kwa- śne i zasadowe. Wśród otulin kwaśnych rozróżniamy otulinę rutylową kwaśną (ok. 50% Ti02) oraz rudowo-kwaśne, bezrutylowe, zawierające głównie rudę: żelazną, manganową, krzemionkę i żelazomangan. W skład otulin zasadowych wchodzą głównie fluoryt (CaF 2) i wę- glan wapnia (CaCOa). Prowadzenie łuku, układanie spoiny i uzyskiwanie gładkiej powierzchni spoiny jest łatwiejsze przy użyciu elektrod o otuli- nie kwaśnej, również tego rodzaju elektrody są tańsze w produk- cji i zużywają mniej energii elektrycznej przy topieniu (w kWh na kg stopiwa), natomiast stopiwo elektrod o otulinie zasadowej jest czystsze, o lepszych własnościach wytrzymałościowych, co ma duże znaczenie, szczególnie gdy konstrukcja spawana pra- cuje pod obciążeniami dynamicznymi. Przy spawaniu prądem stałym elektrody zasadowe łączone są z biegunem dodatnim. Ponadto istnieją otuliny celulozowe, złożone głównie z celu- loży, która spalając się tworzy osłonę gazową łuku. Odznaczają się one głębokim wtapianiem w materiał rodzimy (wysoka tempe- ratura łuku) przy niewielkiej ilości żużla. Klasyfikacja topników podana jest w normie PN-61M-69350. [patrz też: , , ]