Rodzaj pradu spawania W poczatkowym

Rodzaj prądu spawania W początkowym okresie rozwoju spawania łukowego używano wyłącznie prądu stałego, .a jako spoiwa – zwykłego drutu mięk- kiego. Wyniki jednak nie były zadowalające, gdyż metal nie chro- niony przed dostępem powietrza łatwo ulega utlenieniu i zanie- czyszczeniu przez azot, stając się porowaty i kruchy. W miarę postępu badań naukowych w spawalnictwie zaczęto pokrywać drut – jak już wyżej wspomniano – powłoką z top- ników, zwaną otuliną, której głównym zadaniem jest nie dopusz- czać powietrza do topionego metalu oraz oczyszczać metal z tlen- ków. Gdy wynaleziono elektrody otulone, drut nie otulony poczęto nazywać elektrodą gołą. Przy stosowaniu elektrod otulonych oka- zało . się, że nadają się one także do spawania prądem zmiennym. Miało to duże znaczenie dla rozwoju spawania łukowego, gdyż obniżyło koszty instalacji i zużycie prądu. Dzięki temu spawanie łukowe zostało udostępnione nawet małym warsztatom i bardzo szybko nastąpiło jego rozpowszechnienie. Przy spawaniu prądem stałym stali miękkiej podłączamy elektrodę zazwyczaj w ten sposób, aby stanowiła biegun ujemny łuku, a przedmiot spawany : biegun dodatni, gdyż na biegunie dodatnim wytwarza się więcej ciepła niż na biegunie ujemnym. Jednak biegunowość elektrody zależy też od rodzaju metalu i otuliny; dlatego przy stosowaniu elektrod otulonych należy sto- sować sposób podłączania (biegunowość) wskazany przez wy- twórcę, Proces spawania elektrodą otu- loną. Ciepło łuku Ł topi powierzchnię metalu A na pewną głębo- kość w zwaną wtopem. Bezpośrednio pod elektrodą B, Iekko po- chyloną w kierunku spawania, tworzy się jeziorko ciekłego meta- lu J zasilane drobniutkimi kropelkami metalu wytryskującego z elektrody. Otulina C tworzy wokoło strumienia metalu rodzaj tulejki ochraniającej częściowo metal od dostępu powietrza oraz zapobiegającej chwianiu się łuku. Otulina przetwarza się częścio- wo w gazy formujące wokół łuku osłonę gazową G oraz w ciekły żużel Z, który wypływa na powierzchnię jeziorka i po zastygnię- ciu spoiny stworzy na niej kruchą skorupę. Niektóre elektrody otulone tworzą żużel, który sam odprys- kuje wskutek skurczu podczas chłodzenia; w innych przypad- kach żużel trzeba, odbijać młotkiem tzw. dziobakiem. Spawacz powinien starać się (nadając odpowiednie ruchy elektrodzie), aby żużel, jako lżejszy od metalu, mógł wypłynąć na powierzchnię jeziorka i nie pozostał wewnątrz stygnącego metalu. [podobne: , , ]